Twee huizen,
gelijk in aanzien,
in het mooie Verona, waar dit verhaal zich afspeelt.
Een oude vete die weer oplaait,
waar de handen van burgers met bloed besmeurd raken.
Dus heeft de prins een toernooi georganiseerd,
om deze strijd van de straat te houden.
Nu rivaliseren de Capulets en de Montagues,
ze meten hun krachten om de koninklijke ring te bemachtigen.
Rijdt, neef.
Hierbij verklaren wij, Mercutio,
van huize Montague, onze kampioen.
Ik wens u allen een plezierige dag.
Julia? Julia, alsjeblieft.
De heer en vrouw des huizes kunnen elk moment thuis komen,
met nieuws over het toernooi.
Kom op dan, dame. Waarom laat u op zich wachten.
Oh, dus ik moet opschieten tot mijn hart het begeeft?
Uw hart is sterker dan u denkt.
Uw hart is veel steviger.
Dat het u zo'n plezier geeft mij zo af te matten.
Ik zorg dat u snel blijft en jong en sterk.
Hier, wat dacht je van deze?
Was je niet boos toen Lord Tybalt werd aangevallen door die hond van een Montague?
Laat ze. De onenigheid is tussen onze meesters.
De onenigheid is tussen onze meesters en tussen ons, hun knechten.
Stop.
Stop die zwaarden terug, jullie weten niet wat jullie doen.
Wacht eens even.
Draai je om, Benvolio en kijk de dood in de ogen.
Tybalt, ik wil slechts vrede stichten.
Doe je zwaard weg of help mij om deze mannen te scheiden.
Wat? Jij trekt je zwaard en spreekt van vrede?
Ik haat dat woord zoals ik de hel haat,
alle Montagues en jou.
Treed terug Tybalt. Je vecht met een kind.
Draai je om en vecht met een gelijke als je durft.
Oude Montague heft zijn zwaard in mijn bijzijn.
Nee. Genoeg.
De prins.
Opstandig volk. Stop hiermee.
Vijanden van de vrede, die een plezierige dag willen bezoedelen,
met bitter bloed.
Gooi die vervloekte wapens op de grond
en hoor het vonnis van uw boze prins.
Drie vechtpartijen,
heeft uw twist ons gebracht, Lords Capulet en Montague,
drie keer heeft oproer onze rust in de stad verstoord.
Als u deze stad ooit weer verstoord,
betaalt u dit vergrijp met uw leven.
U, Capulet, komt met mij mee.
En Montague, u komt vanmiddag.
En nu, op straffe des doods, gaat allen heen.
Goedemiddag, neef. - Is dat zo?
Ik dacht dat het nacht zou zijn.
Het is even over 16.00 uur.
Als ik droevig ben lijken de uren lang.
Welk verdriet rekt Romeo's uren?
Ik mis datgene wat, als ik ze had, ze kort zou maken.
Ik begrijp het. Je bent verliefd.
Hoe was het toernooi? - Het diende het doel,
om weer een aanvaring met de Capulets te veroorzaken.
Dus jij moet schermen met haat en ik met liefde.
Liefde is ongenadig en laat zich niet dwingen.
Liefde is als een zucht,
ontstaan uit een proces van verlangen,
waanzinnigheid gedrenkt in siroop en gesmoord met opwinding.
Mag ik niet weten wie je liefhebt?
Ik heb een vrouw lief.
Daar had ik geen hulp bij nodig. - Die niet van mij houdt.
Beste neef, kan ik een naam krijgen?
Rosaline.
Rosaline?
De nicht van meester Capulet? - Inderdaad.
Luister naar mij en zet haar uit je hoofd.
Oh, leer mij het denken te vergeten.
Je kan weer opnieuw verliefd worden,
want liefde is niet eeuwig.
Ontspan je ogen. Wees blij dat het haar niet interesseert.
Er zijn meer schoonheden, kijk verder. - Met welk doel?
Neef, ik hoop dat je van gedachten verandert.
Mijn kind is nog wat wereldvreemd.
Laat nog twee zomers sterven in hun pracht,
tot we haar rijp voor het huwelijk achten.
Nog jongere vrouwen zijn al moeder geworden.
Julia is mijn enig kind.
Zij is een veelbelovende jongedame. In haar ligt nu al mijn hoop.
Maar maak haar het hof, beste Paris.
Win haar hart.
Nu Peter, mijnheer, ik verzoek u hier te komen.
Neem deze lijst,
van de laatste en definitieve namen,
zoek ze in Verona en zeg dat zij welkom zijn,
op het feest in mijn huis vanavond.
Ga.
Vind die mannen wiens namen hier geschreven zijn.
Ik moet eerst uitvinden welke namen hier opgeschreven staan.
Goedenavond, mijnheer. Kunt u lezen?
Als ik de letters ken, ja en de taal.
Wacht even, mijnheer, ik kan wel lezen.
"Mijnheer Martino en zijn vrouw en dochters,."
Graaf Anselme en zijn wonderschone zusters,
mevrouw de weduwe Otrivio,
de heer Placentio en zijn lieve vrouw,
mijn neef, Graaf Tybalt,
Lucio, de schitterende Helena,
mijn prachtige Rosaline." Waar gaat dat gezelschap naar toe?
Een gemaskerd bal in ons huis.
Wiens huis? - Mijn meester, de heer Capulet.
Als u niet van het huis Montague bent,
bent u welkom als dank voor uw hulp.
Ik dank u.
Dus Rosaline eet met Capulet vanavond.
Ga toch en vergelijk haar met anderen, ik wijs ze wel aan,
dan denk je snel, mijn zwaan is maar een kraai.
Alsof er iemand mooier zou kunnen zijn.
Ik ga vanavond,
maar alleen om mij te verheugen op het aanschouwen van mijn keuze.
Nee, blijf hier.
Hemeltje, kind.
Wat denk je dat je doet?
Schiet op. Straks zijn de gasten al weg,
voor jij klaar bent ze te ontvangen.
Wat is er, Moeder?
Julia,
je bent nu een vrouw. - Nog geen vrouw.
Maar, bijna een vrouw.
Bijna, maar nog niet.
Dame, ik weet hoe oud mijn dochter is.
Ik denk aan haar geboorte alsof het gisteren was.
Ik herinner me ook,
dat ze een keer viel en haar wenkbrauw scheurde,
mijn man, god zij hem genadig, pakte het kind op.
"Waarom val je op je gezicht?" zei hij,
"Je valt wel achterover als je meer verstand hebt gekregen."
En hem aankijkend, zei ze, "Ja....
Genoeg nu. Alsjeblieft, zwijg.
Mevrouw, ik lachte als ik bedenk dat ze
midden in een huilbui stopte met huilen en "ja" zei tegen Jack.
Dame, ik smeek u, stop. Ik smeek.
Rustig, ik ben al klaar.
Maar, ik moet zeggen, je was de mooiste baby
die ik tot nu toe verzorgd heb.
Als ik lang genoeg leef om je te zien trouwen, komt mijn wens uit.
En dat is het onderwerp waar ik over wil praten.
Zeg eens, dochter wat vind je van het huwelijk?
Ik denk er nooit aan. - Goed, denk er nu aan.
Er zijn al moeders, jonger dan jou.
Ik was ook moeder, toen ik jouw leeftijd had.
Dat weet ik.
Graaf Paris wil jou als vrouw en geliefde.
Graaf Paris?
Dus, dochter,
kan je deze man liefhebben? - Ik ken hem amper.
Leer hem dan kennen op het feest vanavond.
Zoek uit wat je voelt.
Kijk naar zijn ogen en lees de boodschap.
Kijk,
of je met hem gelukkig kan worden.
Ik zal hem proberen aardig te vinden, als dat de wens van mijn ouders is.
Zullen we proberen ons naar binnen te praten,
of met een groep meelopen zonder wat te zeggen?
Zeg niets, voor je teveel zegt.
We zullen hun geen reden geven om ons uit te dagen.
We gaan naar binnen, bekijken de dame goed
en daarna vertrekken we.
Nee, beste Romeo, we moeten je zien dansen.
Ik niet, Mercutio.
Jij hebt de dansschoenen en dansvoeten om ze te vullen.
Mijn ziel is van lood.
Hij plakt me vast aan de grond. Ik kan niet bewegen.
Je bent verliefd. Leen Cupido's vleugels en vlieg.
Moeten we wel naar binnen?
Ik ben bang voor gevolgen die ons staan te wachten,
als we hiermee doorgaan.
Misschien moeten we dit toch eens overdenken.
Ik had een droom gisteravond.
Ik ook.
Goed, wat was jouw droom?
Dat dromers vaak liegen.
In bed, slapend, waar ze ook de waarheid dromen.
Ik zie het al. Vrouw Mab is bij u langs geweest,
de vroedvrouw der fee�n
en zij is van vorm niet groter dan een agaatsteen,
aan de vinger van een burgervader.
En rijdt met een span lichtjes,
over de neuzen van slapende mensen.
Haar rijtuig is een lege hazelnoot.
Op deze manier, galoppeert ze nacht na nacht
door het brein van minnaars, die dan van liefde dromen,
over de knie�n van hovelingen die over buigingen dromen,
over de vingers van advocaten, die meteen van geld dromen,
over de lippen van dames, die van kussen dromen.
Rustig, Mercutio, genoeg.
Jij praat over niets.
Ik praat over dromen, ja,
kinderen van een ledig brein,
verwekt door niets dan ijdele verbeelding,
die net zo dun is als de lucht
en grilliger dan de wind.
Nog even langer, dan zullen we te laat zijn.
Kom, laten we onze angst bedwingen en onze koers aanhouden.
Wat het ons ook oplevert.
Kom, begerige heren.
Welkom heren.
Dames wiens tenen geschoond zijn van likdoorns
zullen met u meelopen.
Ik heet u allen welkom. Kom, muziek, speel.
Maak plaats en dans.
Ik denk dat we het voor het kiezen hebben.
Ze lijken hongeriger dan een stervende hond.
Jonkvrouw Julia.
Graaf Paris.
Mag ik u verzoeken om met mij te dansen.
En mijn avond te verwarmen met uw hemelse lach?
Hou je ongemanierde hand voor een ander slachtoffer
en laat deze schone met rust.
Is dat Rosaline niet?
Ja, dat is haar.
Zou je dan niet eens beginnen om haar het hof te maken?
Het hof? Terwijl je me hier bracht,
zodat ik kon zien dat ik geen kans maak?
Ga, spreek jij maar met haar.
De Montagues in het domein van de Capulets?
Messer Benvolio, zijn jullie gek geworden?
Hij, waar ik voor kom is inderdaad gek, van liefde voor uw groene ogen.
Als Romeo hier is, waarom heeft hij dan hulp nodig?
Natuurlijk, wil hij zelf met u spreken.
Uiteraard.
Voor zover ik kan zien, heeft hij het druk genoeg.
Vrouwe Rosaline is goed gestemd.
Maar is bang voor je veiligheid.
Wie is de dame die daar de hand,
van een ridder opfleurt?
Dat weet ik niet.
Maar Rosaline...
Oh, zij geeft de toortsen feller licht.
Het lijkt of ze rust op de wang van de nacht,
als een juweel aan het oor van een Moor.
Te mooi voor ons, voor de aarde te dierbaar.
Zoals een witte duif tussen kraaien opvalt,
straalt zij in dit gezelschap.
Maar wat dan van je oude liefde, Rosaline?
Was ik ooit verliefd?
Nu kan ik eindelijk zien.
Ik heb nooit ware schoonheid gezien tot deze avond.
Mijnheer, ik maak bezwaar. - Mijn verzoek was eerder.
Graaf Paris, kom dans met mij.
Welk verzoek is dat?
Het verzoek van een liefde die altijd gehoord moet worden.
Zal ik profijt nemen van deze wending
en mijn kans grijpen bij de schone Rosaline?
Nu, bij het wapen en het eer van mijn bloed,
om hem dood te slaan, zal het geen zonde zijn.
Wat is er, Tybalt, waar raast de storm naartoe?
Oom, de man waar Julia bij staat is een Montague.
Is het de jonge Romeo?
Dat is hem, die schurk Romeo.
Nou, kalm maar, lieve neef.
Laat hem met rust.
Je hebt de prins gehoord op het steekspel.
Een Montague kwaad doen onder dit dak loopt uit op een rel
en het bloedige vervolg, onze dood.
Nog niet voor alle rijkdom van de stad,
laat ik hem enig kwaad overkomen in mijn huis.
Ik duld het niet.
Je zult het dulden, omdat ik dat zeg.
Ben ik de meester, of u?
Je zult onrust zaaien onder de gasten.
Je wilt opscheppen en de grote man zijn?
Maar oom, het is schande. - Ga door.
Je zult mij tegenspreken? Je bent een verwaande vlerk, ga.
Hallo mijn meester en echtgenoot, waarom zo driftig?
Hij mag driftig zijn, maar ik ben furieus,
dat ik moet toezien hoe een Montague zich hier vermaakt.
De Morisca.
Morisca?
Wat een perfecte dans voor ons vermaak.
Om een geschikte dans voor Romeo te vinden,
dienen we eerst een touw om zijn nek te doen.
Nee, neef, kom, loop even met mij
en ik zal je gezelschap houden.
Leid haar, lieve neef, in een volksdans
zodat we kunnen zien dat jouw woede is bezworen.
Als u dat beveelt, oom, maar wees gewaarschuwd,
deze valse invasie, die u zo dierbaar acht,
zal naar bittere gal smaken voor het over is.
Spreek, heer.
Je bent te serieus voor iemand die een volksdans danst.
Als mijn onwaardige hand dit heilige altaar,
ruw onteert, dan,
zullen mijn lippen blozende pelgrims zijn,
klaar om dat ruwe te verzachten met een tedere kus.
Goede pelgrim, je doet jouw hand onrecht aan.
De toewijding die zij uitstraalt,
ook heilige beelden hebben handen die door pelgrims aangeraakt worden,
palm aan palm is een pelgrimskus.
Heeft een heilig beeld geen lippen en palmdragers ook?
Ja, pelgrim, lippen die gebruikt worden in het gebed.
Oh, lieve heilige, laat lippen doen wat handen doen.
Zij bidden,
beloon hun wanhopig bidden.
Heilige beelden staan stil, maar luisteren naar het woord.
Beweeg dan niet,
nu ik mijn bede maak.
Door jouw mond is mijn mond van zonden bevrijd.
Dan neemt mijn mond jouw zonden over.
Mijn lippen zondig?
Oh, zoete overtreding.
Geef me mijn zonden terug.
U kust volgens de kunst.
Jonkvrouw, uw moeder wil met u spreken.
Wie is haar moeder?
Haar moeder is de vrouw des huizes.
Is zij een Capulet? - Dat is zij.
Ik zeg u, wie haar aan de haak slaat
komt er warmpjes bij te zitten.
Oh, mijn God.
Dan heb ik mijn leven op het spel gezet.
Kent u de man die mijn neef welkom heeft geheten?
Nee, maar hij lijkt mij een leuke jongen.
Leuk en dodelijk.
Het is Romeo,
hoop van het huis van Montague.
Kom eens hier, dame.
Wie is die heer die daarginds de deur uitloopt?
Zijn naam is Romeo, hij is een Montague.
De enige zoon van je grote vijand.
Mijn enige liefde komt uit mijn enige haat.
Wat ik te vroeg niet wist, weet ik te laat.
Wat is dat?
Het is niets.
Een somber gezicht om na een bal te dragen.
Als ik jong ben, moet ik dan altijd lachen?
Dus geen schooier heeft jouw gemoedsrust verstoord?
Welke schooier zou dat zijn? - Geen die ik zal noemen,
of wiens naam ik zal laten uitspreken in dit huis.
Nicht, ik hou van je.
Tybalt, dat weet ik.
Jouw eer is zo kostbaar als mijn leven.
En met die warme gedachte, zal ik nu gaan.
Romeo?
Romeo.
Kan ik naar huis gaan als mijn hart hier is?
Neef Romeo?
Romeo?
Zal ik naar huis gaan als mijn hart hier is?
Romeo? Neef Romeo?
Hij is vast verstandig en is stilletjes thuis naar bed gegaan.
Hij rende deze kant op.
Hij sprong over de muur.
Roep eens, Mercutio.
Romeo?
Vrijer.
Dwaas.
Wie nooit een wond voelde, lacht om pijn.
Maar stil, welk licht schemert door het venster ginds?
Het is het oosten en Julia is de zon.
Kom, zonnestraal, dood de jaloerse maan,
die al bleek is en ziek van afgunst,
omdat jij, zoveel mooier bent dan zij.
Wacht,
het is mijn vrouwe.
Oh, het is mijn lief.
Oh, als zij dat eens wist.
De helderheid van haar wangen doet de sterren verbleken,
zoals daglicht dat bij een lamp doet.
Haar ogen in de hemel zouden zoveel licht geven,
dat vogels zouden zingen omdat het geen nacht kon zijn.
Kijk hoe haar wang rust op haar hand.
Oh, was ik maar een handschoen aan die hand,
zodat ik haar wang kon aanraken.
Wee mij.
Ze spreekt.
Oh, spreek verder, stralende engel.
Oh, Romeo, Romeo,
Waarom ben jij Romeo?
Verloochen je vader en verwerp je naam.
Wil je dat niet, zweer dat je van mij houdt,
dan ben ik hierna geen Capulet meer.
Luister ik verder, of zeg ik nu iets.
Het is jouw naam maar, die mijn vijand is.
Jij zou jezelf zijn als je geen Montague genoemd was.
Wat zegt een naam?
Een roos blijft zoet van geur, ook al geven wij haar een andere naam.
Zo ook Romeo.
Romeo, weg, die naam, hij hoort niet bij jou,
werp hem af en neem mij in de plaats.
Ik neem je op je woord.
Noem mij jouw lief en ik ben opnieuw gedoopt.
Ik zal geen Romeo meer zijn. - Wie ben jij,
die verborgen in de nacht mij komt bespioneren?
Ik weet niet hoe ik zeggen moet hoe ik heet.
Mijn naam, mijn engel,
die ik zelf zo haat, omdat hij voor jou als een vijand is.
Geen honderd woorden heb ik je horen zeggen,
toch weet ik wie die zoete stem heeft.
Ben jij niet Romeo en een Montague?
Geen van twee, mijn liefste, als je dat niet wilt.
Waarom ben je hier?
Het wordt je dood, als mijn familie je hier vindt.
Met liefdes lichte vleugels vloog ik over deze muren.
Geen bouwwerk kan liefde buitensluiten,
al wat liefde kan, dat volgt zij na.
Daarom kan jouw familie mij niet stoppen.
Jouw ernstige blik,
maakt me banger dan twintig van hun zwaarden.
Als jij straalt, ben ik onkwetsbaar voor vijandigheid.
Ik hoop bij God, dat ze je hier niet zien.
Maar ik had de woorden die je uitsprak nooit willen missen.
Ik bloos als ik bedenk wat je vanavond hebt gehoord.
Hou jij van mij? Ik weet, je zegt vast ja.
Maar, als je zweert en je blijkt ontrouw, later?
Ze zeggen dat Jupiter lacht om de meineed van minnaars.
Je denkt vast dat ik te lichtzinnig ben?
Want als je me niet had gehoord, zou ik zo traag als ijs gaan.
Romeo, ik ben trouwer,
dan hen die het spel zo terughoudend weten te spelen.
Vrouwe, ik zweer bij de maan
die alle boomtoppen zilver kleurt.
Oh, zweer niet bij de maan, die is zo wispelturig,
ze verandert maandelijks haar baan,
straks heeft jouw liefde net zo'n grilligheid.
Waar zal ik dan bij zweren?
Zweer helemaal niet, maar luister goed.
Zijn we te ondoordacht, te plotseling, te snel?
Nee, deze kiem van liefde in zomerse adem
wordt een prachtige bloem zodra we elkaar weer zien.
Dat beloof ik. - Julia?
Ga en goedenacht
en laat zoete vrede jouw hart, zoals ook het mijne, beheersen.
Laat je me zo onvoldaan achter?
Welke voldoening had je verwacht?
Jouw woord van liefde in ruil voor dat van mij.
Je had de mijne al voor je er om vroeg.
Jonkvrouw?
Juffrouw? Anon, lieve dame.
Lieve Montague, wees eerlijk.
Blijf hier, ik zal terug komen.
Ik ben bang dat ik dit allemaal droom.
Te zoet en mooi om waar te zijn.
Als jouw liefde eerzaam is en je met me wil trouwen.
Dat is het, mijn lief.
Laat me dat dan weten via iemand die ik stuur,
waar en hoe laat we de ceremonie volbrengen
en al wat ik bezit schenk ik jou
en ik zal je overal volgen in de wereld.
Julia.
Jonkvrouw?
Wel duizend maal slaap zacht.
Zonder jouw licht, is het duizend maal een slechte nacht.
Romeo. - Mijn lief.
Hoe laat zal ik je morgen iemand sturen?
Negen uur. - Het zal gebeuren.
Het lijkt wel twintig jaar, tot dan.
Ik ben vergeten, waarom ik je riep.
Dan blijf ik hier, totdat je het weer weet.
Ik zal het weer vergeten, opdat je steeds hier blijft,
want zo graag wil ik dat je bij mij bent.
En ik blijf steeds, tot jij het steeds vergeet
en ik vergeet elk ander thuis dan dit.
Slaap wel.
Scheiden brengt zo'n zoete pijn,
dat ik goedenacht wil blijven wensen tot het ochtend is.
Slaap dringt zich op aan je ogen, vrede in je boezem.
Jonkvrouw, kom naar binnen. U vat nog kou.
Was ik maar in slaap, dan had ik zoete rust.
De aarde is het werktuig van moeder natuur.
De jonge schil van deze bloem, zo zacht,
omsluit vergif, maar ook heilzame kracht.
Gekookt en verwerkt zal de geur ons genezen.
Maar als je het eet? Resulteert dat in onmiddellijke dood.
Goedemorgen, vader.
Romeo.
Al wakker zo vroeg in de morgen.
Ik verwacht geen jongeren zo vroeg in de ochtend.
Zorgen houden de ouderen uit hun slaap en maakt dat ze vroeg wakker zijn,
maar jonge mannen slapen hun gouden slaap tot de middag.
Maar zo niet, als ik het goed heb,
is onze Romeo vannacht niet naar bed geweest.
Dat laatste is waar. Maar zoet was mijn rust.
God vergeef de zonde.
Was je bij Rosaline?
Ik hoop niet dat je het spel van de duivel speelt.
Wie is Rosaline? Ik ben die naam vergeten.
Goed mijn zoon. Waar ben je dan geweest?
Ik zal het u zeggen, voor u het weer vraagt.
Oh vader, ik ben mijn hart verloren,
aan de schone dochter van de rijke Capulet.
En zij heeft haar hart aan mij geschonken.
Hoe we elkaar hebben ontmoet en het hof gemaakt
en hoe ik voor haar viel vertel ik als we teruglopen.
Ik vraag u alleen: dat u ons vandaag wilt trouwen.
Heilige Sint Franciscus.
Wat een ommekeer.
Is zij die je liefhad verstoten?
Jezus Maria. Hoeveel tranen hebben,
jouw wangen gewassen voor Rosaline.
U berispte mij om mijn liefde voor Rosaline.
Ik berispte jou voor het kniezen als een klein kind.
Ik kon niet geloven dat je de vreugde van ware liefde al had gevonden.
Berisp me dan niet meer, want God heeft me geleerd ware liefde te kennen
en Julia heeft haar gezicht.
Dit zeg jij, ook al is zij een Capulet?
Wat geef ik om de ruzies van het verleden?
Of rivalen die nu begraven zijn?
Welja.
Als dit sterk genoeg is om dat verleden te dragen.
Zie ik hier een kans om de strijd in de stad te be�indigen.
Als, naar ik hoop, dit huwelijk jullie liefde bewijst,
zullen jullie de rancune van de families in liefde kunnen omzetten.
Kom, jij weifelaar en ga met me mee.
Ik zal je wens verhoren
en zal jullie huwelijk inzegenen.
Waar is onze Romeo?
Is hij gisteravond wel thuisgekomen?
Niet naar dit huis.
Ik heb zijn knecht gesproken.
Mercutio, er is nieuws.
Tybalt heeft een brief gestuurd, aan hem gericht.
Ik wed dat het een uitdaging is.
Waar Romeo op in zal gaan.
Helaas, arme Romeo, hij is al dood.
Waarom? Wie denkt Tybalt dat hij is,
dat hij zo zeker van zijn winst is?
Meer dan een prins van katten, zeg ik je.
Hij vecht als een muzikant, nauwkeurig,
heeft ritme en houdt goed afstand.
Met een, twee en drie en dan in het lichaam.
Een edelman vertrouwd met de regels voor een duel
en niemand die met hem vecht kan het navertellen.
Heren, ik hoop dat jullie mijn sporen heeft helpen uitwissen.
Waar ben jij gebleven gisteravond?
Je hebt ons mooi afgepoeierd gisteren.
Vergeef mij. Mercutio, ik had veel aan mijn hoofd.
In deze tijden kan een man zichzelf verliezen.
En meer dan dat.
Nee, we vergeven je, want je bent nog steeds Romeo.
Is dit niet veel beter dan kermen om liefde?
Nu doe je weer mee.
Liefde maakt dwazen van ons allen.
Stop even.
Romeo, er is een brief voor je gekomen.
Ik ben bang dat het een uitdaging is van graaf Tybalt,
die geen vertraging in jouw reactie zal dulden.
Je kan zijn boosheid temperen... - Excuseer me alsjeblieft, beide.
Neef? Waar ga je heen?
Romeo. Dit kan je niet uit de weg gaan.
Beste heer, ik moet met u praten.
Wat voor vermoeide oude taart is dit?
En wie is hij die de gehate mantel van Capulet draagt?
Ga weg. Ik ga met haar wandelen.
Zullen we je zien bij je vaders diner?
Natuurlijk. Ik zal er zijn.
Waarom was die man zo onbeschoft?
Dat hij een scherpe tong gebruikt,
om een arme oude vrouw te verwonden?
Hij hoort zichzelf graag praten.
En u laat toe,
dat hij mij het mikpunt van zijn spot maakt?
Als ik wist dat iemand u het mikpunt van spot maakte,
dan zou mijn wapen snel uit de schede zijn, dat beloof ik u.
Lieve God, ik ben zo verontwaardigd dat ik sta te beven.
Goed, ter zake.
Mijn jonkvrouw, Julia... - Wat is er met haar?
Ze smeekte mij u op te zoeken en te zeggen...
Maar eerst dit, als u dubbelspel met haar speelt,
dan roep ik u ter verantwoording.
Dame, ik protesteer. - Ik zeg het haar.
Luister eens.
Ze moet haar moeder toestemming vragen,
om vanmiddag te biechten.
Laat haar naar vader Laurence zijn cel komen.
Daar zal zij vergeving krijgen en daarna trouwen.
Vanmiddag, een bruid?
Tot ziens, geloof me en groet uw vrouwe van me.
Ik... Er is nog iets.
Wat is er?
Er is een edelman in de stad, ene Paris,
die met haar wil trouwen haar bed delen.
Vindt zij hem leuk? - Nooit.
Ze zou liever liggen naast een stinkende pad.
Haar gedachten zijn alleen bij u, daar heb ik haar mee heb geplaagd.
Maar u moet van hem weten. - Dat doe ik nu.
Brengt u mijn boodschap aan mijn dame. - Dat doe ik.
Wel duizend keer.
Wat, lieve dame, wat voor nieuws is er?
Zeg dat u hem gevonden heeft.
Lieve dame.
Lieve hemel, wat kijkt u droevig.
Al is het nieuws droef, vertel het opgewekt.
Is het nieuws goed, straf me dan niet langer,
met de aanblik van een droef gezicht.
Ik ben doodop, laat me even op adem komen.
Oh, mijn botten doen zeer na deze slopende dag.
Ik zou mijn botten ruilen voor uw nieuws.
Spreek, alstublieft,
lieve dame, vertel.
Waarom zo'n haast? Een minuutje, alstublieft.
Ziet u niet, dat ik buiten adem ben?
Hoe buiten adem, als je adem hebt
te zeggen dat je buiten adem bent? Is het goed of slecht nieuws?
Geef daar antwoord op. Een van de twee, de rest hoor ik later wel.
Laat me alleen weten of het goed of slecht is.
Goed.
Ik moet zeggen,
u heeft een goede smaak in mannen.
Het gezicht van Romeo is mooi als de ochtendzon.
Zijn lichaam,
figuur, been, voet overtreft dat van de fijnste man.
Zijn manieren mogen wel beter worden, maar daar is tijd voor.
Nu, heb je al gegeten?
Nog niet.
Maar dame, dit wist ik allemaal al.
Wat zegt hij van ons trouwen? Wat?
Heer, mijn hoofd doet pijn. Oh, wat een hoofdpijn heb ik.
Het klopt alsof het straks in twintig stukken breekt.
En mijn rug, ik verga van de pijn in mijn rug.
Dat komt omdat u me de stad instuurde.
In de toekomst, moet u uw eigen boodschappen overbrengen.
Het spijt mij echt verschrikkelijk. Maar wat zegt mijn Romeo?
Heeft u toestemming, om vandaag naar de biecht te gaan?
Dat kan.
Dan, gaat u naar vader Laurence zijn cel,
daar vindt u een man,
die u tot zijn vrouw wil maken.
Maar niet voordat je in bad bent geweest.
Ik hoop dat de hemel dit verbond zegent
en ons niet straft met verdriet.
Amen.
Maar welk verdriet ook komt,
ze weegt niet op tegen de vreugde,
dan een minuut van haar aanwezigheid mij geeft.
Bindt onze handen samen met heilige woorden,
dan zal liefde de dood verslinden, als hij iets probeert,
het zal genoeg zijn als ik haar de mijne mag noemen.
Deze heftige passie kan een heftig eind hebben.
Ontploffen als buskruit, in een vurige pracht,
zichzelf en anderen verterend.
De zoetste honing maakt ziek als je er teveel van neemt
en walgt van zijn eigen heerlijkheid.
Dus, wees gematigd als je langdurende liefde zoekt.
Want gehaast kan die onechter blijken dan langzaam.
Goedenavond, beste biechtvader.
Romeo is dankbaar dat u hier bent.
Ik dank hem met heel mijn hart.
Oh, Julia, als jouw hart zo vol is als het mijne
en jij het beter kan verwoorden dan ik,
vertel dan over de vreugde die ons vanavond toelacht.
Ik kan niet uitleggen wat grenzeloos is.
Alleen bedelaars kunnen hun rijkdom tellen.
Genoeg gepraat over liefde. Kom met me mee.
Dan zullen we de heilige beloften snel verbinden
en de heilige kerk jullie harten samenbrengen.
Romeo.
Julia.
Amen.
- Amen.
Julia.
Jonkvrouw Julia.
U was amper vertrokken,
toen een boodschapper van meester Capulet arriveerde.
Uw neef Tybalt is in woede ontstoken.
Er zijn problemen in het verschiet.
Uw vader vraagt of u snel terugkomt.
Dat zal ik.
Dame, gaat u met haar mee. Zorg dat ze veilig thuis komt.
Tot vanavond.
Wat een jaar zal duren.
Maar een jaar?
Hou je dan niet van me?
Ik smeek je, beste Mercutio, laten we gaan. De Capulets zijn hier ook ergens.
Je bent als een man die zijn zwaard,
direct op tafel legt
en beweert dat hij het niet nodig heeft.
Tot, bij het tweede biertje, hij het oppakt
en zijn gastheer er aan rijgt.
Ben ik zo een man?
Zo'n driftkikker als jij,
vind je in heel Itali� niet.
Je humeur zo stuurs als een loopse teef.
Is dat zo?
Jij maakt al ruzie met een man als hij hazelnoten kraakt,
wegens het beledigen van jouw hazelkleurige ogen.
Ik heb je zien vechten met een man
voor het hoesten op straat omdat hij je hond wakker maakte.
Ook al is dat zo, ik raak minder snel in gevecht dan jij.
Hemel, daar zijn de Capulets.
Kan het mij schelen?
Wacht hier, ik ga met ze praten.
Goedemorgen, heren. Een woord met ��n van u.
Een woord met ��n van ons?
Laten we er iets bij doen. Misschien een woord en een slag?
Daar ben ik voor te vinden, Mercutio,
als jullie daar aanleiding toe geven.
Durf je die kans niet te nemen, of moet die gegeven worden?
Ik stuurde een bericht aan Romeo, waar jullie mee samen spelen.
Samen spelen?
Wat? Denk je dat we muzikanten zijn?
Als dat zo is, verwacht dan de scherpste klanken.
Hier is mijn strijkstok, hij zal je leren dansen,
medespelers die wij zijn.
Mercutio, Tybalt, dit is een openbare plek.
Gaan we niet beter naar een rustige plek,
om daar onze ergernissen te bespreken,
of anders en beter, naar huis.
Ogen zijn gemaakt om te kijken dus laat ze staren.
Voor niemand z'n plezier ga ik hier weg.
Vrede zij met u, heer.
Hier komt mijn man. Jouw man?
Ik zie hem niet in uw kleuren.
Hoe durf je een Montague jouw man te noemen.
Benvolio.
Is er iets aan de hand? - Romeo.
De haat die ik voor gevoel, gunt mij geen beter woord dan,
'grote schurk'.
Tybalt, omdat ik je vriend moet zijn zal ik mild reageren,
maar mijn rechtvaardige woede,
over deze begroeting is terecht.
Een schurk ben ik niet.
Dus, tot ziens. Ik zie dat je mij niet kent.
Jongen. Dit doet niet het onrecht teniet dat mij is aangedaan.
Dus, draai je om en vecht.
Ik verzeker je dat ik je nooit onrecht heb gedaan, maar gerespecteerd,
meer dan je beseft, totdat je weet waarom.
Dus, beste Capulet,
een naam, die ik zo eerbaar acht zoals de mijne, wees gerust.
Een gladde, eerloze, lafhartige overgave.
Tybalt.
Jij rattenvanger.
Kom je mee?
Wat wil je met mij?
Beste Rattenkoning, een van uw negen levens.
U kunt het missen, met acht andere die u dan nog heeft.
Wat, twijfelt u om het zwaard te trekken?
Schiet op of u ligt straks met het zwaard nog in de schede.
Tot uw dienst. Nee, Mercutio, Ik smeek je,
doe je zwaard weg. - Kom heer.
Bent u zover? Laten we beginnen.
Mercutio, stop. Benvolio, help me hem tegen te houden.
Stop alsjeblieft.
Mercutio. Tybalt.
Heren, schaam u.
Stop deze vechtpartij nu.
De prins is duidelijk geweest,
geen gevechten meer in de straten van Verona.
Tybalt, beste Mercutio, hou op.
Het is tijd voor vrede.
Laten we gaan.
Ik ga dood.
Is Tybalt ongeschonden weggekomen?
U, heer, ren naar mijn vaders huis. Haal een arts.
Tybalt.
Romeo.
Schurk. Hond.
Als je lef hebt, vecht het dan uit jongen.
Houd moed, man. De wond kan niet erg zijn.
Nee.
Het is niet zo diep als een put, of zo wijd als een kerkdeur,
maar het is genoeg.
Het zal zijn werk doen.
Als je me morgen zoekt, vind je een dode man.
Ik ben te heetgebakerd voor deze wereld, dat weet ik zeker.
Waarom kwam je tussen ons in?
De stoot kwam onder uw arm door.
Ik dacht dat ik er goed aan deed.
Onze beste bedoelingen plaveien de weg naar de hel.
Naar de hel met de Montagues en Capulets,
wiens boze oorlog mijn dagen hebben gestolen.
Ik verwens beide huizen.
Hij is dood.
Zijn moedige geest bevindt zich tussen de wolken.
Blijf hier, Benvolio. Probeer te helpen waar je kan.
Ik heb zaken af te handelen met een nieuwe verwant.
Nee. Romeo, blijf.
Tybalt.
Laat hem erlangs.
Wat, Romeo? Is het lafheid wat je tegenhoudt?
Velen zijn hier gestorven, Montague.
Raak bevriend met hun geesten nu je nog tijd hebt.
Ze wachten om je met open armen te verwelkomen.
Ze wachten op ��n van ons. Dat is zeker.
Neef.
We zijn hier, Tybalt. We zijn hier voor u, heer.
Laat ons.
Nee.
Mijnheer?
Romeo, wegwezen.
De goden zijn woest. Tybalt is dood.
Tybalt is vermoord. - Kom tot jezelf. Ga.
De prins veroordeelt je ter dood, als ze je pakken. Ga.
Oh, ik ben een dwaas.
Romeo, ga weg. Weg nu.
Tybalt, mijn neef.
Hij was het kind van mijn broer.
Kijk hoe het bloed is vergoten van mijn lieve familie.
Prins, u bent eerlijk,
voor ons bloed, moet het bloed van Montague vloeien.
Benvolio, wie begon dit bloedige gevecht?
Tybalt, die hier verslagen ligt en ik kan getuigen hoe.
Romeo smeekte hem om te stoppen.
Helaas, kon niets de woede van de furieuze Tybalt temperen,
wiens oren doof waren voor vrede.
En het tweede gedeelte dan?
Mercutio ligt dood
en verblind door verdriet zoekt Romeo wraak.
Hij is een neef van de Montagues.
Hij staat aan hun kant.
Romeo heeft Tybalt vermoord.
Romeo mag niet leven.
Romeo doodde hem. Hij doodde Mercutio.
Wie is de schuldige in al dit verdriet?
Niet Romeo, prins.
Hij was Mercutio zijn vriend
en doodde zijn moordenaar.
Dezelfde uitkomst die de wet zou hebben voltrokken.
Dit vergrijp betekent dat we hem daarom onmiddellijk verbannen.
Ik hoor geen pleidooi en excuses aan.
Dus, probeer het niet.
Laat Romeo zo snel mogelijk vertrekken.
Want als hij gevonden wordt, zal dat zijn laatste uur zijn.
Heeft Romeo zijn hand Tybalt zijn bloed verspild?
Dat deed hij.
Het doet pijn om het te zeggen maar dat deed hij.
En nu heeft de prins Tybalt zijn moordenaar verbannen.
Nee. - Schande over uw Romeo.
Blaren op uw tong.
Oh, wat een monster was ik om hem af te vallen.
Stak Tybalt niet eerst Mercutio?
Kom je op voor hem die jouw neef vermoord heeft?
Moet ik kwaad spreken over hem die mijn echtgenoot is?
Hoe stom van mij me te verschuilen,
met dit nieuws nog erger dan Tybalt zijn dood.
Erger dan de dood van je neef?
Ja. Je vertelt net dat Romeo verbannen is.
En dat doet me meer pijn dan vader, moeder,
Tybalt en ik dood en begraven.
Blijf in uw kamer en ik zoek Romeo.
Ik beloof u een echtgenoot voor vanavond.
Geef deze ring aan mijn trouwe ridder
en vraag of hij komt voor zijn laatste vaarwel.
Dat doe ik.
Wat bezielde me om mijn toekomst te vermoorden?
Om hem te doden die zij zeker liefhad.
Heb ik mijn eigen hart tot de dood veroordeeld.
Maar als zij mijn lijden voelt,
dan was het duizend kwellingen meer waard.
Rampen volgen u als trouwe honden.
U moet getrouwd zijn met rampspoed.
Zeg me het vonnis van de prins. Zal ik zo jong sterven?
Voorlopig niet.
Zijn oordeel had meer genade dan u vreesde.
Hij heeft u verbannen en niet ter dood veroordeeld.
Geen ballingschap.
Heb medelijden en zeg: 'Dood'.
Verbanning is zo veel erger dan de dood.
Zeg geen ballingschap.
Hij stuurt je enkel uit Verona weg.
Het is niet zo erg. De wereld is zo groot.
Er is geen wereld voorbij de stadsmuren.
Alleen vagevuur, martelingen en de hel zelf.
Dus verbannen is een ander woord voor dood.
De genade van de prins is een gouden bijl,
die mijn hoofd afhakt.
Ongemanierde, ondankbare jongen.
De prins, in goedheid, schoof de wet opzij.
Dit is zoete genade en jij ziet het niet.
Het is foltering, geen genade.
De hemel is hier, waar Julia woont
en elke kat en hond,
elk muisje en elk onwaardig wezen,
leeft hier in de hemel en mag haar steeds zien, maar Romeo mag dat niet.
Lijkenpikkers hebben meer rechten
en krijgen meer respect dan Romeo.
En zij kunnen azen op het witte wonder van mijn Julia's hand.
Zij kunnen dat en ik moet vertrekken.
Hun zijn vrij, maar ik verbannen.
Stop, Romeo, met je ondankbaarheid.
U kunt niet spreken over wat u niet voelt.
Als u jong was als ik en vol liefde,
een uur getrouwd, rood van Tybalts bloed,
hunkerend naar Julia maar van haar zijde verbannen,
dan kon u spreken en zou ik luisteren.
Waar is de heer van mijn jonkvrouw?
Waar is Romeo?
Zie hem hier, dronken van zijn tranen.
Zo ook mijn vrouwe Julia, precies hetzelfde,
snikkend en huilend,
huilend en snikkend.
Lieve dame, spreekt u over Julia?
Zeg snel. Denkt ze nu dat ik een moordenaar ben?
Ze huilt en huilt.
En ligt op haar bed en
springt steeds op en roept, "Tybalt," en dan weer, "Romeo."
Mijn naam was haar fataal vanaf het begin.
Het vermoordt haar, zoals het ook haar nobele verwanten vermoordt.
Oh, zeg me in welk deel van mijn lichaam mijn naam huist
en ik snijd het er uit. - Wat?
Zou je jezelf ombrengen en daarmee alle hoop van jouw vrouw?
Laat je nakijken.
Jouw Julia leeft.
Dus heb je geluk.
Tybalt wilde jou doden maar jij doodde Tybalt.
Verman jezelf.
De prins heeft de doodstraf omgezet in een simpel ballingschap.
Nog meer geluk waar je blij mee moet zijn.
Stop met pruilen. Ga naar je liefde.
Klim naar haar kamer, kus en troost haar.
Maar vertrek voor de wachters gaan lopen,
om een veilige reis naar Mantua te krijgen,
waar je zult wonen tot we een manier vinden
om je huwelijk leven in te blazen en je met je vrienden te verzoenen,
gratie aan de prins vragen en laat je terugroepen.
Wat fijn om goede adviezen te horen.
U moet teruggaan naar jonkvrouw Julia.
Zeg dat Romeo onderweg is.
Mijnheer, ik zal haar vertellen dat u onderweg bent.
Zeg dat ik bereid ben om mijn straf te ondergaan.
Hier heer, een ring die ze me vroeg u te geven.
Hierdoor voel ik me een stuk beter.
Zorg dat je voor de ochtend weg bent.
Maak een thuis in Mantua en wacht.
Ik hou je op de hoogte van al het nieuws.
Als mij niet wachtte het allerliefste zoet,
dan deed het me pijn je achter te laten.
Dus vaarwel.
Waarom zo'n haast om haar naar de kerk te slepen?
Geef haar tijd om te rouwen om haar neef.
Nee. We hebben geen tijd voor verspilde tranen,
totdat Paris besluit om er niet mee door te gaan,
als we hem niet overtuigen dat ze de zijne is.
Ik geloof niet dat hij zo veranderlijk is.
Laten we geen risico nemen met beloften van liefde,
terwijl Jupiter lacht om hun broosheid.
Will je legale erfgenamen uit jouw lendenen?
Met Tybalt dood en onze bloedlijn zo kwetsbaar,
is jonge Julia de enige
door wie ons bloed kan stromen.
Je weet dat ik dat wil.
Goed, dan ondernemen we actie wanneer dat nodig is
en smeden het ijzer als het heet is.
Deze kant, heer.
Paris, welkom.
Hoe gaat het met de vrouwe in dit trieste uur?
Ik wilde dat ik enige troost kon bieden.
Vanavond, is zij gevangen in haar verdriet,
maar in de ochtend, zal ik haar gedachten kennen.
Vrouw, als de ochtend aanbreekt,
laat haar zich dan klaarmaken voor de trouwdag.
U kunt haar zeggen dat ze de nobele graaf op donderdag zal huwen.
Wat vindt u van donderdag?
Mijnheer, ik wilde dat het morgen donderdag was.
Donderdag wordt het dan.
Kom, lieve ridder.
Kom liefdevolle, zwarte wolkennacht.
Geef me mijn Romeo en als hij sterft,
neem hem dan en snijdt hem in kleine sterren.
Hij zal het aangezicht van de hemel zo aangenaam maken,
dat de hele wereld verliefd wordt op de nacht
en de opgesmukte zon geen aandacht geven.
Mijn man.
Mijn vrouw.
Moet je echt weg?
Het is nog lang geen ochtend.
Je hoorde een nachtegaal en geen leeuwerik, ik beloof het.
Ze zingt elke nacht vanuit de boom daar.
Geloof me lief, het was de nachtegaal.
Het was de leeuwerik, heraut van de ochtend.
Geen nachtegaal.
Kijk lief,
hoe mooie strepen licht de brekende wolken omlijsten,
in het oosten daar.
Nachtkaarsen zijn opgebrand
en een mooie dag tipt over de nevelige bergtoppen heen.
Ik moet gaan en leven, of blijven en sterven.
Ik geloof niet dat het daglicht is.
Ik ben tevreden als jij het zo wilt.
Ik blijf veel liever hier dan dat ik ga.
Kom, dood, wees welkom.
Julia wil het zo.
Ik zal bij je liggen en zeggen dat het nog geen dag is.
Dat is het wel. Ga nu. Verdwijn. Weg.
Oh, het is de leeuwerik die vals zingt,
in disharmonie en schrille tonen.
Oh, schiet op. Het wordt steeds lichter.
Steeds lichter licht en steeds zwarter, zwarter de pijn.
Vrouwe. - Wat is er?
Uw moeder komt naar uw kamer.
Het is dag. Wees voorzichtig en haast u.
Ik zal gaan. Uw ouders mogen niet weten,
dat ik deel uitmaak van dit bedrog.
Vaarwel mijn liefste.
Nog een kus, dan ga ik.
Nee. Deze kant op.
Ik vraag Benvolio om nieuws van jou elke dag.
Nee, meer dan dat. Elk uur en elke dag.
Elke minuut in elk uur is een dag voor kwijnende minnaars.
Daar zeg ik amen op.
Geloof je dat we elkaar ooit nog zullen zien?
Ik twijfel er niet aan.
Dat we ooit zullen lachen om deze problemen uit het verleden.
Als God me nu eens zou bevrijden van voorgevoelens.
Ik denk dat ik je zie, daar beneden,
zo dof en bleek als doden in hun tomben.
Ook jij ziet bleek lief, in het grauwe ochtendlicht.
Onze zorgen maken ons bleek.
Dus adieu.
Oh, Fortuin,
iedereen noemt u wispelturig omdat u niet constant bent.
Als dat zo is, verander dan nu weer, oh, fortuin.
Wees veranderlijk en stuur hem naar me terug.
Alsjeblieft Benvolio, wees een beschermengel voor mijn liefde.
Zie voorzichtig toe op haar als door Gods oog.
Dat doe ik. Ik beloof het je.
Vaarwel neef.
Waarom deze haast?
Ik bid u, zeg mijnheer dat ik nog niet zal trouwen.
En als het zover is, zweer ik dat het met Romeo zal zijn die ik haat,
in plaats van Paris, die ik veracht.
Hier komt je vader.
Je kan het hem zelf zeggen.
Mijn meisje is als een kanaal.
Wat, meer tranen?
Het zeeniveau zal stijgen,
als er nog meer water vloeit uit jouw lieve ogen.
Vrouw, heb je verteld van de trouwplannen?
Dat heb ik en ze wil er niets van weten.
Stil.
Neem me mee, vrouw.
Hoe? Begrijp ik u goed?
Is ze niet dankbaar?
Is ze niet trots?
Weet ze niet dat ze gezegend is, onwaardig als zij is,
dat we een waardige echtgenoot voor haar hebben gevonden?
Dankbaar ben ik en dankbaar voor uw liefde,
maar ik kan niet trots zijn op wat ik haat.
Hoe, verknipte logica.
Wat is dit?
'Trots' en 'Ik dank u', maar "Ik bedank u niet."
Dank me geen dankjes en trots me geen trots.
Wees klaar dame aanstaande donderdagmorgen,
om met Paris naar de Sint Pieter kerk te gaan,
of ik sleep u daarheen op een leuning. - Bent u gek geworden?
Goede vader, ik smeek u op mijn knie�n.
Geeft u me de kans niet om mijn zaak te pleiten?
Jij...
Ik zeg je dit.
Wees daar, donderdag, kerk,
of kijk me daarna nooit meer aan.
Ik... Spreek niet.
Antwoord niet, geef geen antwoord. Mijn handen jeuken.
Mijnheer, u begaat een fout, mijnheer, door haar te straffen.
Is dat de mening van mevrouw Wijsheid? Voorzichtig.
Je speelt met jouw positie als je zo spreekt.
Een mens mag toch iets zeggen.
Oh, wees toch stil, jij dwaas.
Nu... - Nee, man, je bent te driftig.
Gods bloed, Het maakt me woest.
Dag, nacht, maand, jaar.
Mijn enige zorg,
was om mijn enig kind een waardige partij te vinden.
En nu vind ik een opgeleide man
van gelijk niveau met eerzame bedoelingen,
welgesteld en knap bovendien
en wat is mijn dank?
Een huilende dwaas die zegt "Ik trouw niet, ik kan niet liefhebben,
ik ben te jong, ik hoop dat u me vergeeft".
Denk erom. Het is bijna donderdag.
Als je de bruid speelt,
dan ben je mijn dochter en is alles vergeven.
Zo niet, dan hoor je niet meer bij mij.
Graas waar je wilt. Je zult niet bij mij wonen.
Bedel, sterf of hang,
ik zal je nooit erkennen,
of je iets geven wat van mij is.
Ik zweer het, zo waarlijk helpe mij God.
Hoe kan vader zo spreken tegen een kind,
dat hem meer liefheeft dan zichzelf?
Oh God.
Oh dame, hoe kan dit worden voorkomen?
Ik heb een levende echtgenoot op aarde.
Moet ik een tweede nemen met een leugen?
En mezelf tot de hel veroordelen?
Goed, het zit zo.
Romeo is,
weg en kan niet terugkomen,
alleen in het geheim met het risico van de dood.
In dit geval, wat niet snel zal veranderen,
denk ik dat het beter is dat je trouwt met de graaf.
Spreekt u uit uw hart?
En uit mijn ziel.
Of de duivel komt ons halen.
Amen.
Oh, Julia, ik begrijp je verdriet.
Ik probeer te bedenken hoe ik kan helpen.
Ik weet dat uw vaders wil vast ligt,
in het feit dat u aankomende donderdag met de graaf trouwt.
Waarom praten over wat moet zijn terwijl het niet kan zijn.
Als u geen oplossing voor mijn probleem kent,
zal dit mes mijn verlosser zijn.
Ah, Jezus Maria.
God heeft onze harten verbonden in gelukzaligheid, u bond onze handen
en dood is beter dan iedereen geru�neerd zien.
Dus zegen dit lemmet, tenzij u iets anders weet,
anders ruil ik mijn eer voor mijn leven.
Dochter,
ik ontwaar een sprankje hoop,
maar het vereist een wanhopige uitvoering.
Je hebt de wilskracht om jezelf te doden om maar niet te trouwen met Paris.
Goed dan.
Je hebt die kracht nodig
en ik weet een manier.
Om niet met Paris te hoeven trouwen zou ik
van de kantelen van die toren daar springen.
Of de lange donkere nacht doorbrengen in een tombe,
met rottende ledematen en holle grijnzende schedels.
Of gebied me te liggen in een vers graf
en mezelf te verbergen in de lijkwade.
Afschuwelijke dingen zal ik graag doen,
om mezelf te behouden voor de liefde van Romeo.
Ga dan naar huis, wees vrolijk
en vertel dat je met Paris zult trouwen.
Oh, ik meen het, Julia.
Want ik heb de kennis om een mix te maken,
die jouw uit jouw huidige cel zal bevrijden.
Als je moedig genoeg bent om hem in te nemen.
Morgen is het donderdag.
Maar vannacht, moet je zorgen dat je alleen slaapt.
En stuur je nieuwsgierige dame de kamer uit.
Ga op bed liggen en neem dit flesje
en drink het vertroebelde sapje op tot de laatste druppel.
Snel zal slaperigheid je ogen sluiten.
Je hartslag zal stoppen
en er zal geen teken van leven te vinden zijn.
Geen warmte, of adem,
geen roze wangen of lippen,
maar stijf en stram en elk teken van dood.
En in deze tijdelijke gelijkenis van een lijk,
zal je 26 uur verblijven
en dan wakker worden als uit een aangename droom.
Paris, zal op zijn trouwochtend,
zijn dode bruid vinden klaar om te begraven
in de grote kluis waar de Capulets liggen.
Terwijl ik Romeo het nieuws schrijf.
Hij en ik zullen daar zijn,
als hij u wakker maakt met een kus.
Dan neemt hij u mee naar een vergelegen plek,
waar al jullie pijn in vreugde zal veranderen.
Geef me het flesje en spreek niet meer van angst.
Ga dan nu. Morgenvroeg,
vertrekt een novice naar Mantua met een brief voor je man.
Vaarwel, lieve frater.
Liefde,
geef mij kracht.
Je had het over een bescheiden groep vrienden.
En dat is ook zo.
Peter, is er nieuws?
Nu, we hebben tien koks en twintig bedienden gehuurd.
Een huwelijk in stilte geeft roddels.
Mijn dochter heeft de deugd van een heilige en ik heb liever niet
dat iemand daarover twijfelt.
Kom hier, dame.
Mijnheer?
Is Julia naar de cel van Frater Laurence?
Ja, om haar zonden te biechten.
Goed, laten we hopen dat hij haar deugd weer vindt.
Hier is ze.
En vrolijker dan toen ze vertrok.
En waar ben jij geweest, mijn rondwarende stijfkop?
De heilige vader stuurt me thuis om te knielen
en vergiffenis te vragen voor mijn dwarsheid.
Vergeef me lieve vader, ik smeek u.
Vanaf nu zal ik uw regels volgen.
Mooi gezegd dochter.
Als je Romeo vindt en hij is diepbedroefd of koortsig,
zullen deze kruiden hem beter doen voelen.
Wees er zeker van dat hij de weg naar huis aan kan.
Maar vrees niet. Mijn brief zal hem doen herleven.
Geef mij uw zegen dan ga ik op weg.
Moge God god je pad versnellen en je beschermen.
Dame, hier is de sleutel zodat u meer kruiden kunt halen.
De kok wil dadels en kweeperen voor de taarten.
We moeten opschieten. Paris is hier zo.
Pak alles wat we nodig hebben, spaar geen kosten.
Mevrouw en mijnheer, neem toch wat rust,
anders overleeft u het huwelijksfeest niet.
Wat een onzin. Ik ben eerder hele nachten opgebleven,
voor minder belangrijke zaken dan dit.
En ik weet waarom.
En verwacht daar geen herhaling van.
Mijn vrouw nog steeds jaloers na al die jaren?
Dat is een groot compliment wat me vreugde geeft.
Vrouw.
Dame.
Luistert er niemand naar me? Oh, rustig.
Maak Julia wakker. Kleed haar en doe haar kapsel.
Alstublieft, breng haar beneden,
om de bruidegom met zijn keus te feliciteren.
Meesteres.
Mijn Julia?
Oh, nog diep in slaap?
Kom vrouwe. Kom lammetje. Tijd om wakker te worden.
Goed, je boft dat je nog een paar uur hebt kunnen dromen.
Vanavond zal graaf Paris andere plannen hebben.
Maar als je huwelijk je geen rust geeft,
wacht dan maar af over tien jaar.
Dan slaap je zoveel je wilt.
Hemeltje, wat sluimer je diep.
Ik moet je wakker maken.
Vrouwe.
Oh, nee.
Kom, is mijn bruid klaar om naar de kerk te gaan?
Klaar om te gaan en nooit terug te komen.
Mijn zoon,
de nacht voor jullie huwelijk,
is uw vrouw van u gestolen.
Wat?
Zegt u nu dat ze dood is?
De bloem die zij was...
Dood is nu mijn erfgenaam.
Hij is met mijn dochter getrouwd.
Ik zal sterven en hem alles nalaten.
Leven, het leven behoort nu aan de Dood.
Deze dag had mij mijn geluk moet brengen.
En nu geeft hij me dit vooruitzicht?
Vervloekte, treurige, ellendige, vijandige dag.
De ergste die ooit opkwam.
Een bedroevende dag. Nooit was er een zwartere dag dan dit.
Ik ben gescheiden,
onrecht aangedaan,
gehaat,
vermoord door dood, maar dood is mijn toekomst.
Hij die alles heeft wat ik lief heb.
Dood heeft mijn dochter vermoord,
bind mijn tong en trekt mijn ogen leeg
en laat me niet rouwen.
Oh, kind. Meer nog mijn ziel dan mijn kind.
Nu ben je dood.
Mijn kind is dood.
En met mijn kind, wordt mijn vreugde begraven.
Oh, kom heer.
En bedenk dat haar arme ziel nu bevrijd is van zorgen
en voor altijd veilig in hemelse gelukzaligheid.
Laat uw pijn los en breng haar zoet geurende bloemen,
om op haar lichaam te leggen met zachte tranen.
Breng haar dan naar de kerk,
waar ze kan slapen bij haar familie tot in de eeuwigheid.
De plannen die we hadden voor een vreugdevol feest,
moeten nu wijken om onze droeve pijn te markeren.
Onze vrolijke liederen worden droevige grafliederen.
Heer, vrouwe, maak u gereed voor de stoet,
om dit lieflijke kind naar haar graf te brengen.
We zullen nooit weten waarom, in hemelswil.
Maar we moeten Hem, die alles gebiedt, vertrouwen.
Stop. Ik smeek u heer. In hemelsnaam.
Vertel, bent u een heilige man van God?
Ik ben een novice, maar ik dien God, ja.
Bent u bekend met de kruidenleer?
Dat ben ik. - Mijn zoon is ziek.
Ik moet een boodschap afleveren in Mantua.
Wanneer? Voor de avond.
Mantua is niet ver hier vandaan. Ik zal u daar zelf brengen.
Laat me uw kind zien.
Wilt u nog iets, heer?
Nee, dank je Jack.
Neef. - Benvolio.
Welkom.
Wat is het nieuws uit Verona?
Ik breng nieuws. Dat is waar.
Zeg op. Hoe gaat het met mijn vrouw?
Is mijn vader in orde?
Hoe is het met Julia?
Ik vroeg het twee keer.
Dan zal ik ��n keer antwoorden,
om het ergste te zeggen.
Haar lichaam slaapt bij de Capulets,
in het grote monument dat hun beroemdheid afspiegelt.
Julia is dood?
Alleen haar sterfelijk deel.
Haar ziel leeft voort in hemelse zorg.
Weet je dit zeker of heb je dit horen zeggen?
Ik zag hoe ze het familiegraf in werd gedragen.
Toen dat gebeurde, heb ik het eerste paard gepakt.
Vergeef me neef,
dat ik met een boodschap vol van pijn aankom.
Dus het is zo?
Dan moet ik opschieten. Jack.
Ik smeek je, geef jezelf wat tijd.
Je moet worden verscheurd door enorme pijn
en hebt tijd nodig om je woeste gedachten te kalmeren.
Neef, je bent in de war. Ik ken mijn geest.
Zijn er geen brieven voor mij van de frater?
Nee, goede heer.
Het geeft niet.
Ga met Jack mee.
Haal vers water voor je paard.
Ik zie je bij de stadspoort.
Ga.
Goed, Julia,
ik zal vanavond naast je liggen.
Hoe, daar hoef ik niet lang over na te denken.
Ik weet een apotheker die hier niet ver vandaan woont,
als dat het leven moet zijn,
waar geen goud is,
geen voedsel,
of rust.
Hallo.
Apotheker.
Wie roept er zo luid?
Kom hier.
Ik zie dat u arm bent.
Dat is geen misdaad.
Geen vreugde ook.
Luister, ik zoek een soort vergif,
zo sterk dat het in een slok,
een man stopt en doet neervallen,
voor hij beseft wat er gebeurt.
Als dit om moord gaat dan is het antwoord nee.
Ik heb het recht dit slachtoffer te vermoorden.
Ik heb zulke dodelijke remedies.
Maar de wet in Mantua brengt dood naar ieder die het verstrekt.
Je bent berooid en ellendig, maar toch bang om te sterven?
Honger staat in je wangen. De wereld is geen vriend van jou.
Je zal zien dat het koesteren van de wet je niets oplevert,
wees niet langer arm en breek de wet hiervoor.
Mijn armoede, niet mijn wil, gaat akkoord.
Ik betaal voor uw armoede en niet voor uw wil.
Ik zoek heer Romeo.
Hij is weg.
Weg?
En in grote haast. Terug naar Verona.
Waar had u hem voor nodig?
Nu niets meer.
U bent voor niets gekomen.
Wie zal het zeggen?
Ik redde een kind, maar faalde in mijn opdracht.
Gods wegen zijn moeilijk te doorgronden.
Benvolio, je kan niet mee.
Neem deze brief, ga vroeg in de ochtend
en geef hem aan mijn vader.
Vaarwel, Benvolio.
Laat ons goedenacht zeggen.
Nee.
Maar waarom afdalen in dit doodsbed?
Deels, omdat ik het gezicht van mijn vrouwe moet zien.
Voornamelijk om deze dierbare ring weer terug te geven aan de hand,
die hem aan mij gaf.
Ga nu weg.
Ik zal gaan en ik zal niet aan je twijfelen.
Waarmee je je liefde laat zien.
Dag, lieve vriend.
Verbannen Romeo Montague,
die Julia's neef, de nobele Tybalt vermoordde,
oorzaak van de pijn die haar naar het graf bracht.
En nu komt hij om de doden te onteren.
Laat hun in de hemel en kom naar mij.
Wij moeten vechten, want jij bent voorbestemd om te sterven.
Precies de reden waarom ik hier ben.
Ik ben graaf Paris,
en ik verdedig het graf van haar die mijn bruid had moeten zijn.
Jongeman, daag een wanhopige man niet uit.
Laat me niet nog een zonde begaan door me razend te maken.
Oh, vlieg weg. Ga heen, overleef.
Wat?
Moet ik dit als bewijs van jouw ernst beschouwen?
Of is een Montague bang om te vechten?
God zegene je, Paris.
Frater Laurence.
- Wie is daar?
Benvolio? Wat brengt jou hier in het holst van de nacht?
Mijn bezorgdheid om iemand die u liefheeft.
De goede heer Romeo, hij wacht bij Julia's tombe,
vervuld met pijn.
Waarom zeg je pijn? Zeg liever vreugde.
Hoezo vreugde, als zijn lust en zijn leven in het graf liggen?
Heeft hij mijn brief niet gekregen?
Wat voor brief?
Ben jij dat, Tybalt, in een dodelijke slaap?
Vergeef me neef, voor de schade die ik heb aangericht.
Ik kan het niet beter vergelden,
dan dat ik de man zal doden die jou ooit doodde.
Dit zoete lichaam verlaten is beproeving genoeg.
Oh, mijn lief.
Mijn vrouw.
Het is tijd om je in de eeuwigheid te vergezellen.
Julia, waarom ben je nog steeds zo mooi?
De dood zoog jouw zoete adem op,
maar was nog niet krachtig genoeg om jouw schoonheid te verpesten.
Zal ik er van uitgaan dat hij hier een bedoeling mee heeft?
Dat de dood verliefd is
en u voor zichzelf houdt?
Om dat te voorkomen, blijf ik bij je.
Om nooit meer te vertrekken uit dit nachtpaleis.
Ogen, kijk nog een laatste keer.
Armen, neem uw laatste omhelzing.
En lippen, de deuren van adem,
bezegel ze met een deugdzame kus.
Kom, bittere begeleider,
kom, onsmakelijke gids.
Ik drink op mijn liefste.
Oh, ware apotheker, uw remedie werkt snel.
Julia.
Romeo.
Oh, nee.
Dus zal ik sterven met een kus.
Nee.
Oh, nee.
Zo bleek?
Mijn liefste echtgenoot ligt hier dood.
Niet Romeo.
Mijn kind.
Van iedereen, niet hij.
Welk onbarmhartig uur heeft schuld,
aan deze trieste samenloop.
Helaas, mijn vrouwe, het was overmacht.
Nee.
Een hogere macht die wij niet kunnen stoppen,
heeft onze plannen gedwarsboomd.
Kom, weg van de dood, besmettelijke en onnatuurlijke slaap.
Mijn man achterlaten en hem dit alleen laten doormaken?
De wachter.
Mijn vrouwe, kom mee.
Gemeen.
Om alles op te drinken en geen druppel over te laten om hem te volgen.
Nee, lieve vrouwe.
Luister nu en kom.
Ik zal u verstoppen in een zusterschap van nonnen.
Stop, stop, vraag niet waarom.
We moeten weg. Ga jij maar.
Ik moet vaarwel zeggen tegen Romeo.
Blijf dan, totdat je wat gekalmeerd bent.
Maar blijf niet hangen. Ik zal de wachter ophouden.
Ik zal mijn lief voor een laatste keer kussen.
Dan kom ik er aan.
Wees niet laat.
Wie is daar?
Wie is daar? Wie is er binnen?
Alleen een kus,
voor het geval er nog gif om je lippen hangt.
Je mond is warm.
Ik zal het uitleggen.
De jongen kwam hier op mijn verzoek.
Er komt iemand aan.
Dan doe ik het snel.
Oh, blijde dolk.
Dit is uw schede.
Roest hier
en laat me sterven.
Geduldig nu.
We mogen deze heilige stilte niet verbreken.
Leid me de weg. Goed, goed.
Als u aandringt.
We weten nu hoe dit verdriet tot stand is gekomen
en vergeven alle deelnemers op hun beurt.
Hun verboden liefde vermoordde hen.
Toch kunnen wij lering trekken uit hun dood.
Capulet, Montague.
Kijk wat een vloek er over uw haat hangt,
Nu de hemel het nodig achtte om uw vreugde met liefde te doden.
Beste Montague,
geef me uw hand.
De zon verbergt uit verdriet haar gezicht.
En rouwt mee voor de doden.
Nooit trof het noodlot twee mensen zo,
dan dat van Julia en haar Romeo.
Vertaald: Angels Vertaal Team -> hehe Sync: R-Knorloading
==>> Www.WickedReaction.Ws <<==